Ən son gözlərindəki işıqlara bənzəmiş ayparçasıydın..
İndi günəş belə soyuq qalır varlığın qarşısında...
Ellərimi tut.Ne olar üşümə..
Men danışmadığımda nəfəs al menim üçün...
Səsizliyin içinde gederkən düşün...
Səni çox xəyal etdim mən...
Quşlar,maşınlar,dünya səsizcə aglayır...üzümü sənsiz xəyal etmədim...
Və mən getdiyimdən bəri bu şəhərda ən çox sənin yoxluğun hiss olunur...

Ən bilinməz quyuların dərinliyindən səsləndiyin kəlimələrində ruhumda duyulursan..
Başqasının duymamış olması kimi bilirsən!
Mən sənin varlığın üçün nəfəs alıram..
Men yoxamsa sen var olmağım üçün nəfəs almalısan...
Çünki mən hələdə sənin üçün yazıram..

Və inanıram ki tərkedəndə tərk edilən qədər tənha qalır...
Küsməsin kəlimələrin...
Qızmasın mənə ne olar mən onsuzda qiziram yoxluğuna..!

GÖZƏL FİKİRLƏRİNİZ YADDAN ÇİXMASİN